Σκάφος: Διχρωμία γαλλικής καρυδιάς με διπλό εναλλάξ φιλέτο.
Καπάκι: Έλατο Καυκάσου με τσάκιση. Επικολλητή πεναριά από καρυδιά και φιγούρα από
φωτογραφία. Ροδάντσα από κερασιά, αντίγραφο από καθολική εκκλησία – φόρος τιμής στο
Μάρκο.
Μανίκι: Μαόνι με κόντρα βέγκε πλαισιωμένη από κελεμπέκι.
Καράολο: Φλαμούρι με καρυδιά. Άνοιγμα στα πρότυπα των παλιών προπολεμικών
μαντολίνων.
Χορδοκράτης: Επένδυση καρυδιάς.
Λούστρο: Γομαλάκα με σατινέ φινίρισμα στο σώμα και ματ στο καπάκι.
Κλίμακα: 68

Σκάφος: Διχρωμία κερασιάς με λεπτό φιλέτο καρυδιάς. Μικρή κολάντζα από καρυδιά.
Καπάκι: Έλατο με επικολλητή πεναριά καρυδιάς. Ροδάντσα από κερασιά.
Μανίκι: Ισπανικός κέδρος με εβένινη κόντρα πλαισιωμένη από καρυδιά.
Καράολο: Ισπανικός κέδρος με επένδυση γαλλικής καρυδιάς.
Χορδοκράτης: Επένδυση καρυδιάς.
Λούστρο: Γομαλάκα με σατινέ φινίρισμα.
Κλίμακα: 38

Σκάφος: Κερασιά με χοντρό φιλέτο από μαόνι.
Καπάκι: Κέδρος Καναδά. Ροδάντσα από κερασιά.
Μανίκι: Μαόνι σε τριγωνικό σχήμα.
Καράολο: Φλαμούρι με μαόνι και έβενο.
Λούστρο: Γομαλάκα με σατινέ φινίρισμα.
Κλίμακα: 58

Σκάφος: Ασύμμετρες δούγες από κελεμπέκι και καρυδιά με χοντρό φιλέτο βέγκε.
Καπάκι: Γερμανικό έλατο με ένθετη πεναριά από καρυδιά. Ροδάντσα από Ιρόκο.
Μανίκι: Φλαμούρι με κόντρα βέγκε πλαισιωμένη από αχλαδιά.
Καράολο: Φλαμούρι με Ιρόκο επενδυμένο με βέγκε, καρυδιά και φιλέτα κελεμπέκι.
Χορδοκράτης: Επένδυση καρυδιάς.
Λούστρο: Γομαλάκα με γυαλιστερό φινίρισμα.
Κλίμακα: 58

Σκάφος: Καρυδιά ποικιλόνερη με τριπλό φιλέτο.
Καπάκι: Έλατο με ροδάντσες από κερασιά.
Κλειδιά: Έβενος

Σκάφος: Κόκκινη κερασιά με λεπτό φιλέτο μουριάς.
Καπάκι: Έλατο με ροδάντσα από κόκκινη κερασιά.
Κλειδιά – ταστιέρα: Έβενος

Σκάφος: Καρυδιά ποικιλόνερη.
Καπάκι: Έλατο με ροδάντσα αχλαδιάς.
Κλειδιά – ταστιέρα: Έβενος

Αλλαγή καπακιού / κατασκευή νέου καβαλάρη

1. Το όργανο κατασκευής 1989 ήρθε στο εργαστήριο έτσι. Τα καμάρια, εσωτερικά είχαν κάποια σπάσει και κάποια ξεκολλήσει.

2. Το πάχος του καπακιού ήταν 1,2 χιλιοστά!!!

Η κιθάρα ήταν σε πάρα πολύ κακή κατάσταση. Εντύπωση έκανε σίγουρα ο τεράστιος δρύινος καβαλάρης, που φανέρωνε μεταγενέστερη παρέμβαση.

Στο εσωτερικό τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα. Τα καμάρια όλα ξεκολλημένα και η μεταγενέστερη παρέμβαση επιβεβαιώθηκε απο την προσπάθεια να κολληθούν με μαύρη σιλικόνη. Ο καβαλάρης ήταν στερεωμένος με 12(!) βίδες πάνω σε ξύλο –πιθανόν- από παλέτα(!).

Απομακρύνθηκαν τα καμάρια και ξεκίνησε να καθαρίζεται η σιλικόνη.

Μπήκαν αντηρίδες και ενισχύσεις από ελάτινο καπλαμά στα ραγίσματα.

Έγινε αποκατάσταση της διακόσμησης στη ροζέτα.

Όταν ήρθε η ώρα του καβαλάρη υπήρξε μεγάλος προβληματισμός. Έπρεπε να μπει ένας τυπικός καβαλάρης κιθάρας, όπως λογικά είχε στην αρχική της κατασκευή ή έπρεπε να φτιαχτεί ένας στη λογική και αισθητική του μεγάλου; Επιλέχθηκε το δεύτερο με τη λογική πως η κιθάρα μπήκε στο εργαστήριο έτσι, άρα η αναπαλαίωση δεν θα έπρεπε να αγνοήσει αυτή την παράμετρο. Φτιάχτηκε, λοιπόν, καβαλάρης στα πρότυπα του μεγάλου, όμως σίγουρα, πιο μαζεμένος.

Τα λούστρα έγιναν με γομαλάκα.

Η κιθάρα βρέθηκε σε άθλια κατάσταση. Στο πίσω μέρος του πλαϊνού τμήματος έλειπε ολόκληρο κομμάτι.

Τα καμάρια όλα ξεκολλημένα.

Η πεναριά και οι διακοσμήσεις καταστραμμένες.

Το όργανο είχε ξαναδεχτεί επισκευή.

Τα λούστρα έγιναν με γομαλάκα