Η κιθάρα ήταν σε πάρα πολύ κακή κατάσταση. Εντύπωση έκανε σίγουρα ο τεράστιος δρύινος καβαλάρης, που φανέρωνε μεταγενέστερη παρέμβαση.
Στο εσωτερικό τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα. Τα καμάρια όλα ξεκολλημένα και η μεταγενέστερη παρέμβαση επιβεβαιώθηκε απο την προσπάθεια να κολληθούν με μαύρη σιλικόνη. Ο καβαλάρης ήταν στερεωμένος με 12(!) βίδες πάνω σε ξύλο –πιθανόν- από παλέτα(!).
Απομακρύνθηκαν τα καμάρια και ξεκίνησε να καθαρίζεται η σιλικόνη.
Μπήκαν αντηρίδες και ενισχύσεις από ελάτινο καπλαμά στα ραγίσματα.
Έγινε αποκατάσταση της διακόσμησης στη ροζέτα.
Όταν ήρθε η ώρα του καβαλάρη υπήρξε μεγάλος προβληματισμός. Έπρεπε να μπει ένας τυπικός καβαλάρης κιθάρας, όπως λογικά είχε στην αρχική της κατασκευή ή έπρεπε να φτιαχτεί ένας στη λογική και αισθητική του μεγάλου; Επιλέχθηκε το δεύτερο με τη λογική πως η κιθάρα μπήκε στο εργαστήριο έτσι, άρα η αναπαλαίωση δεν θα έπρεπε να αγνοήσει αυτή την παράμετρο. Φτιάχτηκε, λοιπόν, καβαλάρης στα πρότυπα του μεγάλου, όμως σίγουρα, πιο μαζεμένος.
Τα λούστρα έγιναν με γομαλάκα.
Aktnteniz 